Moniek: het paardenvirus vindt zijn weg wel

Moniek: het paardenvirus vindt zijn weg wel

Terug in de tijd…Nu het bijna zover is dat manege het Roessingh het 40 jarig jubileum viert, merk ik dat ook ik er niet aan ontkom: Ook ik blik af en toe even terug in de tijd. En tijdens onze wekelijkse les op zaterdag worden herinneringen opgehaald. Veertig jaar geleden was het 1974. Het jaar van de opstart. Tot mijn grote schrik kwam ik er achter dat ik eigenlijk niet eens zo lang daarna mijn eigen opstart bij manege het Roessingh maakte….

Dat zet een mens aan het denken, en dat confronteert wel een beetje, moet ik zeggen 🙂

Het was 1979, en ik zou 12 jaar worden. Ik was het voorbeeld van een meisje waarbij het paardenvirus onverbiddelijk toegeslagen had. Totaal onverwacht voor mijn familie, want in de familie had niemand ‘iets met paarden’. In tegendeel zelfs: ze waren er eigenlijk wel bang voor….
Al heel wat jaren las ik alles wat ik kon vinden in de bibliotheek over paarden. In theorie wist ik alles al over stap, draf en galop, over voltes en diagonalen, over hoe je een paard moest poetsen en wat je aan kleding het beste aan kon trekken. (gek genoeg niets over stal uitmesten…. dat beschreven ze niet in de biebboeken, of ik las er overheen…).
Ik droomde weg boven die boeken, schreef hele stukken over, en tekende de plaatjes na. Maar een paard van dichtbij geaaid, of de geur van hooi geroken, of het gevoel ervaren van je voet die in de stal wegzakt in een verse paardendrol, dat had ik allemaal nog niet. Het verlangen naar dat paardenwereldje groeide en groeide.

In die zomer van 1979 zou ik 12 jaar worden, en mijn grote wens was dat ik mocht gaan paardrijden. Maar ik dacht niet dat dit zou gaan gebeuren. Paardrijden was duur, en ik doorbrak met mijn wens in de familie een hele veilige traditie in sporten zoals volleybal, fietsen en -jawel- duivensport. Je hebt geen idee hoe blij ik was dat ik op mijn verjaardag een cadeaubon voor 12 (!) rijlessen kreeg. Mijn ouders hoopten vast dat ik na die 12 lessen eindelijk van dat rare paardenvirus verlost zou zijn. Niets is minder waar gebleken!

Terugrekenend heb ik inmiddels in 35 van de 40 jaren geschiedenis van manege het Roessingh van alles mee mogen beleven. Soms heel actief rijdend, soms een tijdje op de achtergrond, maar altijd geïnteresseerd in het wel en wee van de paarden, pony’s, medewerkers en mede ruiters. Het virus is nog lang niet uitgeraasd, integendeel, en ik wens Manege het Roessingh nog heel veel fijne, vruchtbare jaren toe. Dat het een plek mag blijven waar het goed toeven is voor mens en dier. Dat het een plek mag zijn waar nog vele ruiters, jong en ouder, hun ‘virus’ mogen koesteren, en er van mogen leren en genieten!


Terug naar Actueeloverzicht